บ่นเรื่อยไป
บางท่านอาจจะงงว่า "วัดย่านยาว" อยู่ไหน แล้วเกี่ยวอะไรกับผู้เขียน แต่บางท่านอาจจะเข้าใจว่าผู้เขียนต้องการสื่อถึงอะไร ใช่แล้วครับผมเป็นคนหนึ่งที่ลงไปเป็นอาสาสมัครช่วยงาน "สึนามิ" ที่วัดย่านยาว อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา มีเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในช่วงระยะเวลา ๙ วัน ที่ผมอยู่ที่นั่น ในครั้งนี้ผมเลือกจะเขียนถึงเรื่องมิตรภาพและความมีน้ำใจ กับความรู้ดี ๆ ทุกครั้งที่นึกถึง
คืนวันที่ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๔๗ เป็นคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ที่ไม่ค่อยสนุกเท่าไรนักของผม ผมยังจำได้ดี ในวันที่ ๑ มกราคม เป็นวันที่ผมขับรถลงไปวัดย่านยาว อ.ตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ด้วยความตั้งใจที่จะไปแบ่งเบาภาระของคุณหมอ ในงานด้านระบบคอมพิวเตอร์ที่เราถนัด
ช่วงท้ายปีกระแสข่าวสึนามิก็โหมแรงขึ้นมาทุกครั้ง มันชั่งกระตุ้นความเจ็บปวดผสมความหดหู่ที่มันตื้ออยู่ในใจได้ดีจริง ๆ มีหลายคนกล่าวไว้ว่า "คงเป็นเพราะเราไปทำร้ายธรรมชาติมากไปกระมังเขาเลยเอาคืนเราบ้าง" ผมเองยังคิดต่อว่า "นี่คงเป็นอีกหนึ่งบทเรียน ที่ชี้ให้เห็นชัดว่ามนุษย์ไม่สามารถควบคุมธรรมชาติได้"
จิตใจในการที่จะมาช่วยเหลือกัน ความปรารถนาที่จะให้ผู้อื่นพ้นจากทุกข์ เป็นจิตใจที่มีอยู่ในคนไทยเสมอ จริงแล้วเรามีสิ่งนี้อยู่ในใจทุกคน เพียงแต่ทำไมต้องรอให้เกิดเหตุการณ์รุนแรงถึงขนาดนั้นถึงจะแสดงออกมา
สังคมปัจจุบันเราอยู่กับการแข่งขันเพราะมันเป็นไปตามกลไกการแข่งขันแบบเสรีตามแนวทางของระบอบทุนนิยม คนเราจึงมีความเห็นแก่ตัวกันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่เราควรจะหยุดพักแล้วกลับมาทบทวนว่าจุดมุ่งหมายที่แท้จริงสำหรับช่วงอายุขัยประมาณ ๑๐๐ ปี คืออะไร
คนหลายคนที่ทำงานกันอย่างหนักกว่าปรกติที่เขาเคยทำ ทำอย่างทุ่มเทช่วยกันอย่างเต็มที่ เป็นภาพที่ผมยังจำได้อยู่เสมอเมื่อนึกถึงอาสาสมัครที่ไปทำงานร่วมกันที่วัดย่านยาว ภาพของคุณพ่อและคุณลูกคู่หนึ่งที่มากวาดลานวัดอยู่ในช่วงเช้าก่อนคนอื่น ทำให้ผมแปลกใจจนอดที่เขาไปทักทายไม่ได้ "อยากให้ลูกชายได้มาสัมผัสบรรยากาศอาสาสมัคร" เป็นคำตอบสั้น ๆ ที่ทำให้ผมต้องยิ้มออกมา จากคุณพ่อคนนั้น
น้องแก้ว คนในรูปเป็นหนึ่งในอาสาสมัครที่ผมชื่นชม ในการเป็นอาสาสมัครที่วัดย่านยาวครั้งนั้น สายการบินหลายสายสนับสนุนที่นั่งฟรีให้กับอาสาสมัคร แต่น้องเขาเลือกที่จะติดรถผมกลับมากรุงเทพก่อนที่จะต่อรถทัวร์ขึ้นเหนือกลับมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่เขาศึกษาอยู่ นอกจากแรงกายที่ไปช่วยกันอยู่หลายวัน แรงเงินน้องเขาก็ยังมอบไว้ก่อนที่รถเราจะเคลื่อนตัวออกจากหน้าวัด
ผมเขียนเรื่องราวของสึนามินี้มาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อปีที่แล้วในหัวข้อ "รำลึก 4 ปี สึนามิ" พื้นที่ตรงนี้ผมคงไม่ได้กล่าวเรื่องอื่นใดมากไปกว่า การอยากให้ทุกคน "แบ่งปัน"
"แบ่งปัน" กันโดยไม่ต้องรอให้เกิดเหตุการณ์อะไรขนาดนั้น เราทุกคนทำได้อยู่แล้วครับ ผมเชื่ออย่างนั้น....
Hits rate : 207
Create Date : 2009-12-26 00:00:25.464742
Last Modify : 2009-12-26 00:22:46.451091
